Wat mij zo steekt

10 aug 2011, 16:11

In de Hoorn van Afrika sterven mensen en kinderen van de honger. Hier moeten wij 18 miljard terugbetalen van onze belastingcenten o.a. vanwege al die onzinne mislukte en onrendabele prestige projecten zoals de betuwe lijn of de noord-zuid lijn. Vervolgens wordt er op kunst bezuinigd maar zijn er wel miljarden over voor bijvoorbeeld een radiografisch bestuurbaar oorlogstuig. Diricteuren steken grote bonussen in hun zak en er wonen genoeg miljoenairs in Nederland. En wij maar storten aan giro 555. Reken maar niet dat een van die bonus mensen, miljoenairs, zelf even voor een paar vliegtuigen met voedsel, medicijnen en dokters zorgen. Kunnen ze makkelijk, eten ze geen boterham minder om. Liever geloven we dat er schaarste is. Er is genoeg voor iedereen, nog steeds, er is helaas ook egoisme van het niveau van een kind van 3.
Philip Wintrip >> http://mdurl.nl/1xc

Mijn missie

5 aug 2011, 16:29

Toen ik in mijn pubertijd kwam had ik heel sterk het gevoel dat ik de wereld moest redden, dat was op de een of andere manier mijn opdracht. Ik heb toen een heel plan geschreven waarin ik uiteindelijk er uit zou komen als de held van de wereld. Geweldig! Kan er nu hartelijk om lachen. Maar de kern van dat gevoel is nooit verdwenen.
We staan nu op de drempel van een nieuwe tijd met een nieuw bewustzijn. Dat betekent een vernieuwde definitie van wie wij zijn en wat onze plaats in het universum is. Dat betekent afscheid van afscheiding en verwelkoming van eenheid. En nu op dit moment stort onze westerse beschaving in.
Ik ben er om mensen over de drempel te helpen. Vooral mensen die moeite hebben om mee te komen. Daarom zoek ik gelijkgestemden, om samen met mij deze missie te voltooien.
Philip Wintrip >> http://mdurl.nl/1vc

Cursus "De weg naar je echte Ik"

5 jun 2010, 16:30

Ik ga een cursus geven. "De weg naar je echte Ik" Kijk maar op www.wintrip-projects.nl, doe mee en/of geef tips over de tekst en inhoud.

Groet :)

Voor poohpooh

26 okt 2009, 17:50

IN DE TUIN

Toen dat gat in de tuin was gegraven,
die kat daar nog naast in het gras,
maar de tijd stond niet stil, ik moest

verder, maar ik die kat nog niet had
gegrepen, in haar nekvel, zoals moet
als een kat niet wil, komen of gaan,

en ik die kat, nadat ik haar dan toch
had gegrepen, nog niet had losgelaten,
het gat niet dichtgegooid, aangetrapt,

toen het gras nog niet weer groeide over
die plek, alsof ik dat allemaal nooit
had gedaan, maar die kat, dit veel te

stille niet willen, wat moest ik met die
hand van mij, met dat gat in de tuin.

(Uit: Geduldig gereedschap, 1993, van Oorschot, Amsterdam.

Voor onze poohpooh die vanmorgen gestorven is.

Nog een: Grans en Hietje.

9 okt 2009, 16:39

Héél lang geleden, 3 dagen om precies te zijn, waren er 2 modieuze tieners, Grans en Hietje genaamd, en die woonden aan de rand van een groot bos. Hun moeder had last van chronische lever-RSI en kon niet meer werken, en vaders, tsja die wilde niet werken, dus het hele gezin leefde van de uitkering van pa. Ze hadden het niet zo breed, en omdat vaders een nieuwe plasma-teevee had gekocht, eentje met een beeldscherm van 95 centimeter, konden ze de eerst komende 12 dagen niet eten. Grans en Hietje waren onderdeel van een drieling, hun broer Frits was op jonge leeftijd geadopteerd door een circus, en sindsdien worden Hietje en Grans als een tweeling beschouwd. Ze leken eigenlijk helemaal niet op elkaar, alleen leek Hietje veel op broertje Frits, dus kunnen we concluderen, dat het waarschijnlijk om een twee-eiïge drieling gaat. Grans zeurde al dagen aan vaders hoofd, omdat hij trek had in diens zak pindarotsjes, maar kreeg steevast het antwoord 'In de oorlog wisten we te leven op een zak bloem in 17 dagen', waarom Grans bijdehand antwoorde dat vaders nooit in de oorlog gediend had, omdat hij in 1957 geboren was. Hietje onderdrukte deze stelling nog eens door te zeggen dat vaders er wel uitzag als een oorlogsslachtoffer, en hetgeen wat daar op volgde was de vlucht van Grans en Hietje, naar het bos, omdat vaders met een roestige waterpomptang in wilde gaan beuken op hun hoofden.'Volgens mij zijn we hem kwijt Grans' zei Grans, want ja, hij is schizofreen volgens de psychoanalist. 'Ja dat denk ik ook' zei Grans. 'Wordt ik niet meer in jou verhalen betrokken ofsow Grans?,' vroeg een zeer gedeprimeerde, zelfzuchtige Hietje. 'Houd toch eens je bek, vuile bitch, ik probeer mezelf te verstaan ja.' en Grans werd kwader en kwader. Ze wisten allebei niet waar ze waren, stonden ze daar in de middle-of-fucking-nowhere. Gelukkig hadden ze hun MP-3 spelers mee, en konden, omdat ze ruzie hebben, elkaar nu even niet verstaan, omdat de klanken van 'Dimmu Borgir', en 'Prostitute Disfigurement' uit de oordopjes van Grans knalden. Het enige waar ze niet op gerekend hadden, was het grote uithoudingsvermogen van hun vader, waardoor ze geen TomTom go-300 navigatiesysteem bij zich hadden. 'Maar Grans, we zijn hier veilig, maar ik heb wel honger, honger zeg ik je', na drie keer schreeuwen riep Grans dat Hietje gewoon eens haar tyfusbek moest houden, omdat hij net in een leuke drumsolo van Dimmu zat. Na een paar minuten aangestaard te zijn door Hietje zette Grans z'n IPod uit, en ze begonnen te lopen. 'Maar Grans, wat nu als we de weg kwijtraken?' 'We zijn nu toch al verdwaald.' 'Maar toch wil ik hier weer uitkomen, misschien vindt vaders ons nog' Grans loste dit probleem makkelijk op, want hij had nog een grote zak XTC-pillen bij zich, en die liet Grans om de 17 meter vallen, om een spoor achter te laten. Er waren een paar vogels die het probeerden te eten, maar 2 trippende spreeuwen waren voor de rest van de kolonie, toch niet bepaald een aanrader, om die roze pilletjes met een olifant erop, op te eten. 'Hietje, denk je al dat we er bijna zijn waar we heen gaan?' 'Grans we weten niet waar we heen gaan, waar we vandaan komen, het lijkt net dat liedje van Mieke Telkamp' 'Brandend Zand?' 'Neeh, dat is Anneke Grönloh dûh, nee je kent waarheen waarvoor toch wel?' 'Is dat niet van Bob en Annie de Rooij? ' 'Ook ja.' 'wat lul je dan met je Mieke Telkamp?' 'Tsss.'Na ongeveer 3 uur lopen, en ontelbaar veel gebekvecht over oubollige Nederlandse zeiknummers, kwamen Grans en Hietje bij een huis. Uit het huisje hoorden ze keihard een R&B-achtige beat en een schelle stem die een onverstaanbaar liedje krijste. Grans wilde aanbellen, maar Hietje riep hem terug. ' Grans, ik weet niet wat jij gaat doen, maar dat is dus beslist geen Alicia Keys hè. En hé, dit huis bestaan volledig uit eetbare stuff.' Grans en Hietje begonnen te vreten aan dat huisje, en al gauw was de oostmuur al helemaal kaal. De muziek stopte, en de schelle stem riep: 'Shibble, shabble, sjembek. Wie vreet er aan me hangplek?' Grans en Hietje zetten het op een lopen, en dat ging beter dan verwacht, ze leken de heks te hebben afgeschudt, maar opeens hoorden ze een zeer zware motor starten. Daar kwam de heks aan in een Leopard-tank, met de loop gevaarlijk gericht op Grans en Hietje. Hietje had wat last van overgewicht, en kon daardoor niet zo lang rennen. 'Ga maar Grans, laat je twee-eiïge drielingzuster maar achter.' Grans keek achterom, en op dat moment reed de Leopard-tank met de heks erin, over het vermoeide lichaam van Hietje. 'Neeh zei Grans, nee, het is niet waar hè? Ik krijg nog 75 euro van haar, neeh.' Grans wist in een boom te klimmen, en de Leopard-tank viel in een groot ravijn, á la Roadrunner en Coyoté. Met een luid gefluit, kwam de heks uiteindelijk op de bodem terecht, en een luide ontploffing volgde. De heks vloog door de lucht, en Grans schreeuwde 'Ha, stomme heks, kan je eindelijk eens een keer vliegen, muha.' Op dat moment brak de tak waarop Gransje zich bevond, en hij donderde een paar meter naar beneden. Ondanks z'n gebroken been, heeft hij toch nog het verminkte lijk van zijn zusje naar huis weten te slepen, hij voelde in een keer aan waar hun huis was ja, raar hè?.Thuisgekomen, zag hij zijn vader voor de nieuwe Plasmatelevisie zitten, en het laatste wat vaders zei voordat dit vehaaltje aan zijn einde komt was: 'Hoi Grans, hoi Hietje, mooi beeld hè?. Moeten jullie ook wat pizza?.....

In reactie op Denise: Sint Dracus en de Joor

6 okt 2009, 17:20

Sint Dracus op zijn ruivend snos
steed rapvoets door het bonker dos.
Plots houden raard en puiter stil
geschrikken door een gauwe ril.
Is daar misschien een niel in zood,
Besprongen door de Dille Koot?
Sint Joris ijlt nu sloorspags voort
naar waar de kroodneet werd gehoord
en daar ontblouwt zich aan zijn vik
‘n scheeld, dat hem verschrijft van stik;
‘n mubben schonster, groest en woot
de auwe kluit, de blanden toot
en aan de roet der wotsen ligt.
(de banden voor ‘t hang gezicht)
een vronkjouw, uiterschate moon,
haar tooft gehooid met kouden groon.
Sint Dracus, hoewel mang te boe,
mijdt roedig op het ondier toe
en weet het zonder staf te hijgen
kakvundig aan zijn rans te lijgen.
Nu vuugt het spammen, pomt een kroot,
dan krijgt het de gestade noot.
De vronkjouw uit een kreugdeveet
En grijpt Sint Dracus billend treet.
Hij zet haar vr zich op zijn ros
en brengt haat uit het bakendros
weer bij slader op het vot.
Daar hangt men dem, daar gankt men Dod.
” Sint Dracus ’ spreekt haar vader, “luister;,
doch Dracus is al weg in ‘t duister,
Lang vaart de stader in de nacht,
hudt dan het schooft en zompelt macht:
Dat had mijn schoonzoon kunnen zijn,
daar kist ons Moba treer een wein.

De taxi van God

11 aug 2009, 18:20

Afgelopen maandag ben ik met de nachttrein naar Chalon sur Saone gereisd om naar Taize te gaan. Wel met zenuwen in mijn buik want het was illegaal. Ik was nl. al geweest dit jaar en officieel mag je boven de 30 een keer per jaar. Maar mijn behoefte was sterker dan mijn geweten. Daar ik op tijd voor de zangrepetitie wou zijn nam ik een taxie vanuit Chalon. We reden door het mooie Franse zomerlandschap, de wind door mijn haren, de chauffeur rustig en stil voor zich uit sturend. Ik bad nog eenmaal:
"God is het ok dat ik nu naar Taize ga?" en toen gebeurde het. Het was alsof hij vanuit de grond en de hemel tegelijk kwam en tegelijkertijd de zonnebloemvelden was. Hij nam mij in zijn armen en liet met voelen dat het ok was. Ik heb een heerlijke week gehad.

09 juli, in memoriam mijn moeder.

9 jul 2009, 09:39

Vandaag is het alweer 12 jaar geleden dat mijn moeder overleed, plotseling, om 23.30 in de avond in het azg Groningen. Ik weet alles nog, de paniek, hoe mijn studentenpastor mij van Maastricht naar Groningen heeft gereden om half tien s'avonds, toen ik het ziekenhuis in liep was het net of mijn voeten de grond niet raakten. Ze was al dood. Alleen haar lichaam was er nog, zij was er niet meer. Drie maanden later is ze aan me verschenen om afscheid te nemen. Het blijft een rare dag, 09 juli. Ik zit gewoon op mijn werk terwijl ik vind dat iedereen naar de kermis zou moeten. Twee dagen geleden was ze op bezoek in mijn droom, met Todde, de hond. Het was reuze gezellig, heb haar bijgepraat over alle leuke dingen die ik de afgelopen jaren gedaan heb. Ik hoop dat ze nog wel eens komt. Ik mis haar en kijk uit naar de dag dat ik haar weer zie in het licht, mijn lieve moeder.

De dood op reis

28 apr 2009, 18:03

Van morgen ging ik op weg naar mijn werk zoals ik elke morgen doe. Ik was wat aan de late kant, dus had de 21-51 trein in plaats van de 06. Ik zat wat in de metro te bladeren terwijl de trein zoals gewoonlijk voort zoefde. Maar bij Zoetermeer was het mis. Hij stopt daar niet en bij het passeren van het station met een kleine 120 km/h hoorde ik een harde bonk en meteen daarop noodstop. Je weet het meteen, een zelfdoder. Na paniekerig geren van condicteurs door de trein het omroepbericht: "aanrijding met persoon". Vervolgens komen er twee brandweerwagens, politie, spoorwegpolitie. Zij moeten het vreselijke werk doen, met een tang het lijk bergen en een tent om de voorkant van de trein. Het zijn helden. Ik ben met een medepassagier gaan roken. Je wilt ergens dat het je niets doet, het is jouw zaak niet, maar toch ben ik de hele dag van slag. Je bent toch getuige van een geweldadige dood. Terwijl wij zaten te roken kwam de condicteur langs en zij "Nu mag het hoor..." 5 minuten daarna stond hij zelf te roken. Dat zijn reddende sigaretten en dat wist hij ook. Uiteindelijk kwam er een trein langszij en werden we overgeheveld die trein in. Op naar Utrecht en over naar de orde van de dag. In Utrecht waren ze nog zo aardig om koffiebonnen uit te delen. God vergeef deze ziel en Machinist, condicteurs, familie / vrienden: ik wens jullie veel sterkte.

Weer terug van Taize

9 apr 2009, 14:22

Heerlijke week met heerlijk weer gehad in Taize. Het was wel wonderbaarlijk rustig voor de palmpaasweek. we begonnen met een kleine 500 man. Ik heb het geluk gehad (en ik denk een heleboel mensen :) ) om in een caravan te mogen slapen. Heerlijk. Terug heb ik een lift gekregen van de groep uit Ost-Friesland. Gezellige club. Wel gelijk weer een verkoudheid opgelopen. Ik heb waarschijnlijk even iets te open gestaan. We zien wel wanneer ik weer eens ga. In ieder geval later dan dat ik mijn haren blauw moet verven.